عمومی

به احترام یک معلم فرزانه

به احترام یک معلم فرزانه

آخرین بار حدود 2 ماه پیش با جمعی بودم که مشغول آموزش و آموزش پیگیری مشکلات مردم بودند. در تمام سال های مسئولیتش در وزارت تعاون و امور اجتماعی به طور دقیق شرکت می کرد، پیگیری می کرد، اطلاع رسانی می کرد و فعالانه در جلسات مشاوره شرکت می کرد و هر بار برای مدیران درس می آورد.

هم اهل شعر بود و هم ادیب و صخران و رترافه هم ایران شناس و هم دونیدیده هم علم بود و هم دیب و هم جوینده و هم جوینده

مشکلات مستمری بگیران و محدودیت های مدیران را خوب می دانستم و البته در پیگیری مطالبات مستمری بگیران سختگیر و متواضع بودم.

Late Ahmed Safie به تحميل قلمة يك مياندار بود . و بین مدیران و مدیران وزارت رفاه و بین معلمان و مدیران آموزش و پرورش این کار را می کرد.

احمد سافي را يك ايران دوست تمام عيار يديتم. تکربه غرانقدر سالیان سال حوزر در نیزام اموزش و پروش کیشور ورا به یک کیهین به فرد از به به به به کے و تربینہ کلہیہہیزم و پروشہ و پریشہ کیزمہ. نکته مهمی، اما این واقعیت است که او تجربه و دانش خود را سخاوتمندانه داد. زیباترین ویژگی در شخصیت آن حکیم فقید این بود که معلمی را دوست داشت و همیشه می گفت اگر زندگی دوباره برگردد راه معلم را پیش روی او می گذارد.

اگر بپذیریم برای پیشرفت جامعه باید گفت و گو کنیم و از تعارض در جامعه بکاهیم، ​​باید بر این نکته هم اصرار داشته باشیم که افرادی مانند مرحوم صافی در تعلیم و تربیت، نماز اواخر وقت در جامعه، مطبوعات، فرهنگ و سیاست، مرحوم مهدوی کنی در جامعه روحانیت و سیاستگذاران، در یک کلام، مرزبانان و بازیگران مرزی در جامعه کنونی حضور دارند، در این چارچوب نیازمند افراد و ساختارهایی برای پاسداری بین مردم و مردم هستیم. بین مردم و مسئولین و مسئولین و مسئولان. بر آئین اساس به کریں نازیر احمد سافی بر آنکس افرینی و آفرینی بیش از پیش داده شود. مرحوم صافی بویژه در کسوت دعای بازنشستگان اموزش و بروشت به کابعی و افترکی این نکش را یفا کرد خودیش بیامرزد .

6464

دکمه بازگشت به بالا