عمومی

وقتی از «امید» حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟

در این روزها تمام حروف «امید» نوشته می شود. تکدُرنای زیبای سیبری کے با تی کیمتر 5700 کمتر از دو روز کریلہ از کارہ هر سال را کے را بہ ایران است.

ایواره پلاس: «امید» تنها بازمنده از رو به انگراض درناهای سبری که 15 سال به میگرد بر دیر به فریدونکنار و آن برنده تنه ها بازمه هم سوژه داگ مدیاها و فایزی مجازی شده است. اما «امید» کیست؟

درنای اوازخوان از كجا می‌اید؟

«امید» دُرنای سیبری پرنده‌های به شکسته در حرکت معانی انکراز از کلنگان است. این پرنده ظاهر خاصی دارد که آن را از سایر پرندگان متمایز می کند. این در پرنده ای بزرگ با ارتفاع نزدیک به 1 متر و فاصله بین دو بال بیش از 2 متر و بدنی سفید رنگ با پاهای بلند قرمز و منقاری سیاه بلند روی صورت قرمز است.

درنای سیبری به سه جمعیت رای عریکی، جوربی و کارکی می‌شود که می‌شود از نسل آن نسل فقط یک پرنده به نام «امید» باگی‌مانده و ادیدن پرنده‌های جمعیت اشرکی به آن شولده نیست.

از ترفی جمعیت اشرکی کھ در کرد کروگ کروں از درنای سیبری است، زاد و والکرده را در شرک سیبری و کرده و کرد و بری زینترکزرانی به شرک چین میاند. در بین اعضای این گروه بیش از 3 هزار در باقی مانده است که همگی زیستگاه های زمستانی در دریاچه «پویانگ» و اطراف آن هستند.

وقتی از «امید» می‌زنیم، از کدام می‌زنیم؟

اما موضوع این گزارش تنها «امید» است که فصل زمستان به تالاب میانکالا برسد. تا سالـها مسير عميد «اميد» نا شرحة بود. در نهایت ردیابی ماهواره ای نشان می دهد که آنها از ساحل غربی دریای مدیترانه وارد ایران شده و زمستان را در تالاب بین المللی می گذرانند.

مسیر کوچ “عمید” از فریدون تا سواحل غربی دریای خزر ادامه داشت و پس از گذشتن از استان گیلان، آذربایجان، داغستان و منطقه آستاراخان روسیه به سمت شمال قزاقستان و سپس به سمت رودخانه اوب ادامه یافت. نزدیک اقیانوس منجمد شمالی . .

«اميد» يك برنده اوازكوان است و امرام تما تحميل با اوازخوان را با ساعده اوازخوان تناهست. ساعی و ارام، احانغین و رسا کیزی کیزی «کروک‌کروک» است.

داستان “امید” و “آرزو”

زمستان سال 1386 زمانی بود که سه سگ سیبری وارد دریاچه شدند اما یکی از سگ ها مورد اصابت گلوله شکارچی قرار گرفت. یک سال بعد در زمستان 1387 دومین روز سیبری یعنی «امید» باقی ماند و روز دوم سال «ارزو» دوباره به ساحل بازگشت. در آن سال نیز «آرزو» به دیلی انگومنی از بین رفت و ناپـدید شد. اکنون “امیر” که آخرین بازمانده جامعه سیبری غربی است، پس از مرگ “آرزو” از زمستان 1387، این زن که تنها همسر است، 12 سال متوالی صدها کیلومتر را به تنهایی پرواز می کند و مهاجرت در زمستان

وقتی از «امید» می‌زنیم، از کدام می‌زنیم؟

که کوسین مواظب «امید» شرطة؟

در سال 1998 انجمن اطلاعات از درناهای مازندران (MCCA) با استبدال الن ووسالو توکلی (اسالتا فنلاندی) و کند فیکتفور ایرانی میک زیست در ایران شد. در سال 2000، این گروه کوچک شامل حدود 200 شکارچی پرنده بود که با سرمایه گذاری در صندوق های اعتماد محلی که می خواستند بخشی از برنامه شوند، به MCCA پیوستند.

این یک ابتکار مهم برای حفاظت از محیط زیست سوریه در ایران است. پروژه هایی که توسط برنامه کمک های مالی کوچک برنامه کمک های جهانی محیط زیست و برنامه توسعه سازمان ملل متحد (2004-2001) حمایت و تمویل شد. در نتیجه این طرح و با تلاش MCCA، شکارچیان محلی از سوی سازمان های بین المللی به عنوان “حافظان جنگل های ما” شناخته شدند.

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا