عمومی

انقلاب کردیم که «دعایی» شویم

انقلاب کردیم که «دعایی» شویم

امیدوارم روح ملکوتی حضرت استاد دعایی در جوار الطاف الهی آرام گرفته و غفران و مغفرت آن حضرت انشاالله مشمول آن گذشته عزیز گردد. با یادآوری دو روایت و دو نکته رسانه ای و سیاسی، یاد و خاطره حضرت دعایی را زنده نگه می دارم و از ایشان به نیکی یاد می کنم.

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام می فرمایند:
اگر برای غیر خود دعا می کنید، از شما نترسند و هدایت نشوند و نروید.
به این معنا که؛ مردم را (به دین خود) به غیر زبان، در عمل و در رفتار خود دعوت کنید. مردم باید تقوا و تلاش و دعا و خیر شما را ببینند. اینها (اعمال و رفتار شما) خود دعوت کننده (به حق) است. (ر.ک: الکافی، جلد دوم، صفحه 1)

به خوبی می دانیم که تقوا یا تقوا حالتی در انسان است که موجب حفظ کامل روح و ترس از لغزش می شود. اگر بخواهم حواسم به خودم و دیگران باشد، با صدای بلند فریاد می زنم که زنده یاد استاد اهل نماز نامرد بود; «ترس از لغزش» تمام وجود و روح و روان آن مرحوم را در طول عمر پربرکتش فرا گرفته بود. او مشتاقانه در پی تقوا بود و چنان در کسب این مقام ارزشمند که بالاتر از تقوا است کوشا بود که تقوا و ترس از لغزش و گناه ملکه ذهن و رفتارش شده بود. ترس از ارتکاب گناه و لغزش، آنان را از شبهات و حتی کارهای مباح که احتمال گناه می داد، باز داشت و با اختیار از آنها دوری می کرد; شما نمی لغزید. از این رو بدون شک زنده یاد حضرت دعایی شخصیتی بسیار وارسته و وارسته داشت.

حضرت فاطمه (س) می فرماید:
مَن اَصَعَدَ اللهلى اللهِ خالِصَ عِبادَتِهِ، اَهَبَطَ اللهُ عفضل مَصَلَحَتِه;
هر کس عبادت خالص خود را به آستان حق تعالی اقامه کند، خداوند مصلحتش را بر او می فرستد. (نگاه کنید به: کیفر خاطرات، صفحه 108)
خداوند عبادت ریاکارانه و ریاکارانه را نمی پذیرد. زیرا با انجام این گونه عبادات، روح انسان به هیچ وجه نمی تواند عروج کند و هیچ عبادتی که متصف به نفاق باشد، در سطح زمین و مادیات و نفسانیات بالا نمی رود و باقی نمی ماند.
این اخلاص است که قیام می کند و بنده خدا را به عرش خدا می برد. و چون خداوند سخاوتمند است، خداوند آنچه را که به صلاح بنده مخلصش می داند به بنده عطا می کند.

با خودم زمزمه می کنم؛ «رضا» به نظر شما انجام عمل خالص و عبادت بدون ندامت آسان است؟ نه! خیلی سخت است.
ذکر نماز هرگز در باتلاق نفاق نیفتاد. زیرا همه دوست و دشمن می دانند که نماز هرگز آلوده به ریا و عوام فریبی و دنیا پرستی نیست.

نکته بسیار مهمی که نمی توان گفت با وجود اینکه همه عزیزان حاضر در اتاق گفته اند این است
اگر بخواهیم «اخلاق در رسانه» را به عنوان درسی در رشته های دانشگاهی مانند ارتباطات و روابط عمومی و روزنامه نگاری تدریس کنیم، باید از زندگی استاد دعایی به عنوان الگوی اخلاق در رسانه درس بگیریم.
و
اگر بخواهیم به این سوال آیندگان پاسخ درستی بدهیم که چرا انقلاب کردیم، باید بگوییم که;
ما انقلاب کردیم که مثل نماز شود
اما… بریم
یک دعا رمز گفتن انقلاب بود و رفت.
من از آن به عنوان تاریخ زنده انقلاب یاد می کردم.
او مرد بسیار شریفی بود که به نسل پرافتخار می اندیشید. به انسان به عنوان یک انسان احترام می گذاشت.
به عنوان سعیدا و مت سعیدا. خدا رحمت کند، انشاالله!

* محقق حقوقی tajgar.reza@gmail.com

دکمه بازگشت به بالا