عمومی

این مستمری، درد فقرا را بیشتر می‌کند!

این مستمری، درد فقرا را بیشتر می‌کند!

بر اساس آنچه اعلام شد 20 درصد به مستمری افراد تحت پوشش دو سازمان بهزیستی و کمیته امداد اضافه شد. وقتی می گوییم افراد تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی، منظور روستاهایی است که اگر این حمایت ها انجام نشود، زندگی آنها دچار مشکل می شود.

معنای دیگر این است که بسیاری از این افراد طبق قوانین موجود کشور، افراد فقیری هستند که باید تحت پوشش دولت باشند و مستمری ماهانه پرداخت کنند. پیشنهاد بازنشستگی و افزایش آن نیز با دولت است که هر ساله در لایحه بودجه پیشنهاد می کند و در نهایت در مجلس بررسی و تصمیم گیری می شود. اما مهم این است که وقتی بودجه داریم و در همان بودجه متوجه می شویم عده ای هستند که نیاز به حمایت مستمر دارند، یعنی زیر پوشش نهاد حمایتی حداقلی یعنی اینها را فراموش نکرده ایم و تاکنون ما می گوییم خدایا شکرت! اما نگرانی کجاست؟

جایی که با توجه به وضعیت اسفبار این خانواده ها، آثار کرونا، افزایش تورم و افزایش سرسام آور قیمت ها، شاهد افزایش 20 درصدی مستمری ها هستیم، یعنی این 20 درصد باعث عمیق شدن زخم فقرا می شود و آنها را بیشتر متحمل می کند. فرض کنید یک خانواده دارای معلولیت که یک نفر است 350 هزار تومان و الان 420 هزار تومان است و یک خانواده پنج نفره مبلغی در حدود یک میلیون و سیصد هزار تومان دریافت می کنند.

اگر حداقل دستمزد کارمندان دولت و همین مستمری را که الان پرداخت می شود، مبنای بگیریم، باید بگوییم که آن خانواده یک نفره هم به همین مسکن نیاز دارند و برای آب، برق، گاز و سایر خدمات به همان میزان پرداخت می کنند. اما اگر واقعا شرایط این افراد را در نظر بگیریم، این افزایش 20 درصدی به این معناست که با توجه به افزایش هزینه ها و تورم هیچ کمکی به این افراد نشده است. مسئولان می گویند اینها افرادی هستند که باید بیشتر مورد توجه قرار گیرند. اما منطقی است که افزایش مستمری این خانواده‌ها با علم به اینکه شرایط آنها بسیار بدتر از گذشته است و هزینه‌ها بسیار بیشتر است، اما باز هم افزایش حداقلی را در تصمیمات خود می‌گیریم. حتی در مورد کارگران، صرف نظر از اینکه افزایش 57 درصدی در این شرایط درست است یا نه، من قضاوت نمی کنم، اما بحث این است که جایی که سمت شاغل است، ما 57 درصد رشد می کنیم و اینجا با علم به این که وجود دارد. امکان دیگری وجود ندارد، ما 20 درصد رشد می کنیم! منطق سیاست گذاری و بودجه ریزی و تصمیم گیری در حوزه رفاه تامین اجتماعی چیست که حداقل مورد قبول جامعه حرفه ای یا خود مردم و علاقمندان به این موضوع باشد.

بنابراین با این نوع تصمیم به نظر می رسد در سال 1401 وضعیت خانواده ها بسیار بدتر شود. من هم نگران خانواده های تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی هستم و هم معلولانی که پرداخت هایشان با یک استاندارد انجام می شود. آیا واقعا هزینه یک معلول در طول یک ماه 350 هزار تومان و با افزایش 20 درصدی 420 هزار تومان است؟! وقتی اینگونه برنامه ریزی می کنیم چگونه می توان انتظار توانمند شدن و خروج را داشت؟

البته شاید بتوان گفت در زمینه اشتغال و مسکن کمک های دیگری نیز دیده ایم. چند نفر می توانند از این تسهیلات بهره مند شوند؟ بنابراین فکر می کنم در این نوع بودجه ریزی دغدغه هایی که در زمینه معیشت همه مردم از جمله معیشت خانواده های نیازمند داریم لحاظ نشده است و به نظر من به عنوان یک مددکار اجتماعی جایز نیست. حقوق آنها در بودجه نادیده گرفته شود.

* رئیس انجمن مددکاری ایران

دکمه بازگشت به بالا